slogan

Mijn verhaal

Ik wil wat vertellen

Het is misschien wel doordat ik zelf een miskraam heb gehad, dat ik mijn troostkorfjes ben gaan maken.
Die miskraam was ongeveer 39 jaar geleden, het was toen een heel, heel groot verschil met hoe ouders dit nu ervaren. 

Begeleiding, nazorg, hadden ze toen nog niet van gehoord.
Toen wisten ze nog niet dat ouders die hun kindje verloren, dit later nog niet goed of helemaal niet hebben kunnen verwerken.
Om de doodeenvoudige reden, dat ouders geen afscheid hebben kunnen nemen van hun kindje.

’s Middags voelde ik mij niet zo lekker, ik ging naar het toilet en toen ik naar het toilet ging het gevoel kreeg dat ik flauw zou vallen.
Dat was niet goed, ik wist dat het niet goed zat en mijn huisarts werd gebeld, die mij gelijk doorstuurde naar het ziekenhuis.
Ik kon niet meer lopen en staan van de pijn in mijn buik en reed in een rolstoel het ziekenhuis in. Naar een kamer waar ik in bed kon gaan liggen, een kale ruimte met veel ramen in drie wanden, het overkwam mij zonder nadenken en ik kreeg weeën.

Twee artsen en twee verpleegsters stonden aan het voeteneind te praten, niet tegen mij, ze waren druk met elkaar.
Dit was niet plezierig, na een aantal weeën werd het kindje geboren. Zo op de lakens en mijn besef van werkelijkheid was even niet aanwezig.
Je verkeert in een vreemde roes. Een verpleegster strekte haar handen uit naar dat hoopje mens wat daar lag tussen mijn benen en haalde het weg, ze liep met uitgestrekte armen er mee weg alsof ze iets vies in haar handen had.

Ik moest maar rustig blijven en nadat de placenta geboren was moest ik maar lekker gaan slapen.
Ik heb niets meer gezien en gehoord, dat beeld staat me nog bij als de dag van gisteren.


Ik zou graag willen weten of het een jongetje of meisje was.
Ik had het graag een naam gegeven.
Ik had het graag in mijn handen gehad.
Ik had het graag even bij mij gehouden, dicht tegen mij aan.
Ik had het graag willen koesteren.
Ik had het tegen mijn wang aan willen drukken
Ik had het graag nog lieve woordjes willen fluisteren.
Ik had er graag afscheid van genomen.
Ik had het een plekje kunnen geven.
Daardoor had ik het een plekje in mijzelf kunnen geven.
Na al de jaren blijven de vragen nog om mij heen hangen.
Ik kan ze niet beantwoorden, er is niets, leegte.
Zo anders is het nu.
Gelukkig maar.

slapendengelenkindjeslapendengelendkindje

Wat ik nu zou hebben gedaan is een herinnerings boek maken met foto’s, afdruk van voetje en bv. het naamkaartje van uit het ziekenhuis.

Vraag om kopietjes uit het medische rapport in het ziekenhuis, om in het boek te plakken.

Je kan afscheid nemen van je kleintje zoals je dat zelf wilt.
Om nog meer contact te hebben met je kindje mag je het zelf wassen of meekijken wanneer een verpleegkundige dat doet.
Je mag zelf voor kleertjes zorgen, bv. poppenkleertjes, een mooie doek of sjaal gebruiken.

Een klein altaartje ter herinnering aan je kindje waar je een foto neerzet met eventueel een geboortekaartje, gedichtje, enz.

Volg je gevoel te doen zoals je wilt doen en praat er over, dat maakt je vrij van het verdriet.

  • Troost bieden verzacht het verdriet
  • Troost geef je jezelf om het afscheid een eigen karakter te geven.
  • Er is troost te vinden in de aandacht schenken aan het verlies.
  • Er komt een tijd om verdriet los te laten, geef het de tijd.
  • Verwerk de liefde voor je kindje in jou persoonlijk afscheid.
  • Samen delen in het verdriet geeft je troost.